Öfke

16 Haziran 2010

Orada öylece duruyor; öylesine masum, öylesine insancıl, öylesine naif, öylesine çocuksu ve gerçek!

İpini koparıp boşalamayacak kadar doğal, göğsümün ortasına gelip oturan, orada yer edinen, büyüyüp de kendine gözün içinden süzülen iki damla yolu ancak bulabilen kocaman bir göl olmuş…

O iki damla durup durup akıyor işte tevekkeli değil. Şiddetin kaynağının öfke, öfkenin kaynağının dert olduğunu bilmek de zor değil.

Derdimin akıp gitmesini istiyorum. Daha önce de yaptım biliyorum. Derdimin, kendimi bir belaya bulaştırarak akıp gidebileceğini biliyorum.

En az aktıkça yerine yenilerinin geleceğini bildiğim kadar iyi biliyorum…